Posts tonen met het label Relaties. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Relaties. Alle posts tonen

vrijdag 9 februari 2018

Een mooie boodschap via de zoon

Gisteren (ondertussen alweer een hele tijd geleden) liet mijn zoontje me weten dat hij nachtmerries krijgt van bepaalde dingen in films. Dat weet hij (en ik ook) al langer dan gisteren. ‘Waarom kijk je er dan nog naar?’ vroeg ik hem. Als jij weet dat dat niet goed is voor jou of voor jouw lichaam, dan laat je dat toch voor wat het is. Dan kijk je toch naar dingen die wél goed voor je zijn, waar je je goed bij voelt en die je blij maken en verrijken. Jij houdt heel erg van de natuur en dieren, toch?’ Daarop reageerde hij met iets over national geographic.

Mijn reactie op hem bracht me, zoals wel vaker, tot zelfreflectie. Die woorden kwamen immers uit mijn mond en niet uit de zijne. Welke filmpjes, gedachten, verhaaltjes, herinneringen of overtuigingen die ik blijf afspelen in mijn hoofd (waar ik naar ‘blijf kijken’) doen me geen goed? Eet ik het eten dat bij me past en goed voor me is en laat ik mijn kinderen dat ook zo doen? Neem ik ideeën en ervaringen tot mij die me verrijken en doen groeien of die me eerder energie kosten en afbreuk doen aan wie ik ben?

Wat niet goed is voor me, laat ik beter achterwege. In de plaats daarvan kan ik me beter richten op dat waar ik me wél goed bij voel, op de dingen die me blij maken en verrijken, die me voldoening, energie en vreugde schenken.

In relatie tot een ander leer je nog steeds het meest over jezelf lijkt me. En niet in het minst in de relatie met je kinderen en je liefdespartner...






dinsdag 28 januari 2014

Jaloezie

17/5/2013

De voorbije week werd ik geconfronteerd met een gevoel waar ik nog niet eerder mee in contact kwam _toch niet op deze manier: jaloezie binnen de liefdesrelatie (van mijn kant). De laatste twee dagen was dat zelfs zo extreem, dat ik er boos voor was op mezelf: hoe onnozel kan je zijn. :-p
Jaloezie kan zich weleens voordoen als je partner bijvoorbeeld naar ander vrouwelijk of mannelijk schoon kijkt, al dan niet van achter een zonnebril. Geheel natuurlijk, iedereen doet het, ikzelf ook. Vanwaar dan die jaloezie?

Van voorbijgaande aard
Ik vertelde mezelf dat jaloezie slechts een gevoel, een idee is en dus van voorbijgaande aard. Het is niet wie ik ben. Ook de voorbije nacht voelde ik nog steeds een vorm van ietwat angstige jaloezie. Ik zocht zelfs een manier, dat was ik toch van plan te doen, om daarmee om te gaan. Nu, vandaag en op dit moment, is dat gek genoeg niet meer nodig. Ik heb uit mezelf gedaan wat nodig was om er voorgoed mee af te rekenen (of toch tot het moment dat mijn feeling-good-vibes weer wat weggeëbd zijn. Dat zal dus iets korter zijn dan voorgoed. :-p) 

Open communicatie
Wat wel helpt, is open communicatie met je partner. Vooraleer je allerlei doemscenario’s begint te bedenken, is het nuttig erover in gesprek te gaan. Door erover te praten, weet je of je met waanideeën rondloopt of niet. Klopt het wel, wat ik mezelf hier aan het wijsmaken ben? Of ben ik hier zelf een plaatje aan het invullen vanuit de ogen van mijn partner zoals ik het zelf niet graag zou hebben? Je eigen gedachten komen in zo’n geval in veruit de meeste gevallen niet overeen met de realiteit. Erover communiceren kan een enorme hulp zijn! ;-) Tegelijk kan je loskomen van het idee dat het van anderen afhangt hoe jij je voelt of gedraagt. Of dat je dat van anderen nodig hebt om je goed te voelen.

Eigenwaarde
Als je jaloers bent, zegt dat ook iets over jezelf: je voelt jezelf niet goed genoeg zoals je bent, je potje met eigenwaarde is niet voor de volle 100% gevuld of je komt niet tegemoet aan een wens van jezelf. Op vlak van relaties gaat het vaak om je eigenwaarde. Over geloven in jezelf. Over weten dat je de wereld waard bent. Dat je helemaal ok bent zoals je bent. Als je jezelf super in je vel voelt, word je niet overvallen door gevoelens van jaloezie. Dan kan je in de plaats daarvan zelfs bewondering tonen. Negatieve emoties krijgen dan helemaal geen vat op jou.
Voel je je echter minder dan anderen, zullen gevoelens van jaloezie sneller de kop opsteken. Ben ik wel goed genoeg? Ziet de ander me nog graag? Gaat ie me in de steek laten? Afwijzen? Je krijgt het door je omgeving gewoon terug gespiegeld. 
Heel vaak gebeurt dit door de mensen die het dichtst bij jou staan of de mensen waarvan je dat het minst verwacht. Je partner gaat bijvoorbeeld de prestaties of het voorkomen van anderen in de verf zetten. Heb jij daar last van, dan mag je er zo goed als zeker van zijn dat je je minder voelt. ('En ik dan?') Vaak door dingen die je meemaakte in je jonge leventje. Dat kan iets heel banaals zijn. Het (willen) voldoen aan de verwachtingen van je ouders of andere volwassenen. We kennen het allemaal wel op een zekere manier.
UIteraard ben je net zoveel waard als gelijk welke andere mens. Eén uitweg hieruit is zoals met alles: niet bij de pakken blijven zitten en actie ondernemen! Zoek iets waar je zelf heel goed in bent of wil worden en ga ervoor! Apprecieer de eigenschappen die je in die anderen ziet die voor jaloezie zorgen ook in jezelf. 

Positief
Uiteraard spelen er ook andere dingen mee. Een gezonde jaloersheid mag er zeker zijn. Het zorgt ervoor dat je op je strepen staat en je niet de kaas van je brood laat eten. In die zin kan een geringe vorm van jaloersheid juist je actie ondersteunen en je zelfvertrouwen een boost geven.
Als het gaat over jaloersheid tegenover anderen op vlak van prestaties of manifestaties, gaat het veelal over een of meerdere eigen dromen die je niet verwerkelijkt ziet. Die ander heeft dit of dat, doet dit of dat en ik wil dat ook, maar kom er niet toe. Je kan het evengoed een vorm van zelfmedelijden noemen. Daar valt wel wat aan te doen.

Herkenning van je emotie
De herkenning van je emotie is al een eerste stap. Een onderliggende emotie bij jaloezie is vaak boosheid en/of frustratie. Boosheid wijst vaak op het niet respecteren van onze eigen grenzen. Het geeft aan waar we anderen over onze grenzen laten gaan: ‘Ik wil eigenlijk niet dat het zo wordt gedaan, maar ja, ‘k zal het dan toch maar toelaten, want anders,…’.

Onderliggende behoefte
Jaloezie en boosheid zijn dus goede indicators voor je eigen ontwikkeling naar meer evenwicht in jezelf. Ze vertellen iets over jezelf. Als je je ervan bewust bent wanneer je boos of gefrustreerd bent, kan je je onderliggende behoefte achterhalen. Eens je dat weet, is de stap klein(er) om er iets aan te veranderen. Give it a try! J




Reactie op artikel in De Morgen: ‘Steeds meer moordende psychopaten in België’

19/12/2013

Geachte heer Vermassen,

Graag zou ik reageren op uw bevindingen omtrent het stijgend aantal psychopaten in België. U meent niet te weten wat de oorzaak hiervan is. Alsook bent u van mening dat de maatschappij hieraan weinig kan doen. Met alle respect.
Welnu, maatschappij staat voor ‘samen-leving’. En samenleving staat voor - ik citeer uit wikipedia:

“Samenleving
Onder een samenleving wordt verstaan een groep mensen die samen een half-gesloten systeem vormen en waarbinnen interactie bestaat tussen de leden die van die groep deel uitmaken. Hoewel de mens ook samenleeft met dieren en dingen, staat het netwerk van relaties tussen mensen centraal. De samenleving is het studieobject par excellence van de sociologie. Afhankelijk van de context kan men het begrip samenleving beperken of uitbreiden van minimaal twee personen tot bijvoorbeeld een gezin, woongemeenschap, stad, staat of de gemeenschap van alle mensen.
Algemeen
Het belangrijkste verschil tussen een samenleving en een groep dieren is dat mensen bewust vorm geven aan hun samenleving. [ … ]  In de opvoeding wordt aan de nieuwe leden van een samenleving duidelijk gemaakt hoe men zich dient te gedragen. Het gaat hierbij om normen, waarden, regels en wetten, die op hun beurt zijn ontstaan met het oog op een zo goed mogelijke, voor alle leden leefbare samenleving.
[ … ] In een ideale maatschappij heersen rechtvaardigheid, vrede en geluk voor alle mensen.  Meestal heeft het ook te maken met de vrijheid van meningsuiting, die vrij breed op te vatten is. [ … ]”  http://nl.wikipedia.org/wiki/Samenleving
Het mag duidelijk zijn dat we met z’n allen samen iets werkelijk kunnen veranderen door de onderlinge relaties te optimaliseren. Daar stuiten we reeds op een item waaraan gewerkt kan worden: relaties. Inzicht in de ontwikkeling van relaties, inzicht in de verschillende manieren waarop mensen communiceren en informatie verwerven, inzicht in het waarom mensen op een bepaalde manier reageren en hoe je daar als buitenstaander mee kan omgaan zonder jezelf daarin te verliezen (denk hierbij bv aan 'pest'gedrag), inzicht in de behoeftes van mensen en hoe deze te vervullen _ van binnenuit en niet van buitenaf. Bovenal – om het even apart te vermelden – is er inzicht nodig in de manier waarop je kinderen (en de nu zogenaamde ‘beschadigde’ volwassenen) hun eigenheid, zelfvertrouwen en positieve zelfbeeld kan laten behouden of terug versterken. Dat zijn zaken die niet worden aangeleerd; niet in het modale gezin en niet op de meeste scholen. Nochtans is dat essentieel voor een gelukkig leven.
Er is in onze maatschappij nog heel wat werk te verrichten met betrekking tot onderwijs, opvoeden en gelukkig samenleven. Het gezin waarin een kind opgroeit legt de basis voor de rest van zijn leven. Als het daar reeds ‘misloopt’, vaak door onwetendheid, is het niet eenvoudig om dat weer recht te trekken. Een kind heeft nestwarmte nodig, een gevoel van veiligheid en geborgenheid, liefdevolle ouders én begeleiders als leerkrachten, onthaalouders,…., vrijheid om zichzelf te ontdekken en te ontwikkelen in zijn eigenheid, grenzen om te kunnen functioneren binnen diens eigen structuur.
Maar al te vaak worden kinderen nu beknot in hun groei. Er worden hen ook opmerkingen naar het hoofd geslingerd (door die vaak onbewust ‘gekwetste’ volwassenen), waardoor hun zelfvertrouwen wordt aangetast en ze zichzelf afsluiten ter bescherming _ met alle gevolgen van dien. En dat enkel en alleen omdat onze gehele samenleving is gebaseerd op systemen, structuren en methodes die vanuit een ‘hogere’ instantie worden opgelegd en waaraan voldaan ‘moet worden’.   
Gevangenissen zullen (op zéér lange termijn) niet meer nodig zijn, evenals onderwijs in de huidige vorm. Vorming in de bovenvermelde zaken, in de werking van eigen lichaam en geest (in de breedst mogelijke zin van het woord), is essentieel voor een blijvende, positieve verandering.
Als maatschappij – en zelfs als individu – kunnen we, naar mijn mening, dus heel wat doen om iets aan de basis te veranderen, zodat ‘remediëren’ in de bijzonder verre toekomst niet meer nodig is.

Met hoogachting,


Leen Lemmens