Hoe kleuren een magisch moment creëerden…

Heel wat jaren geleden zat er een jongetje bij me in het tweede leerjaar dat nooit, maar écht NOOIT lachte. Hij had steeds een niet-vrolijke uitdrukking op zijn gezicht. Een kind dat nooit lacht, dat klopt gewoon niet naar mijn bescheiden mening. 

Op een dag dat ik hem opnieuw in de klas had (ik gaf toen zedenleer), met opnieuw diezelfde vaststelling, stapte ik tijdens de daaropvolgende speeltijd luchtig en los naar hem toe. 

‘Hoi Merlijn (fictieve naam)!’ zei ik. ‘Hoe gaat het met je?’ Merlijn haalt zijn schouders op. Nu weet ik niet meer of ik hem verteld heb dat het me was opgevallen dat hij er niet zo vrolijk uit zag en of dat klopte met hoe hij zich voelde (of dat het eerder bij mezelf lag). Ik had er, toen ik naar hem toe stapte, al even over nagedacht over hoe ik hem een ogenblik kon laten stilstaan bij wat ik had opgemerkt. Een spontaan idee kwam aan de oppervlakte borrelen.  

‘Zeg Merlijn,’ vroeg ik, benieuwd naar het verdere verloop, ‘als je nu een kleur zou mogen geven aan hoe je je nu voelt, welke kleur zou dat dan zijn?’ Merlijn reageerde onmiddellijk met: ‘zwart’. ‘En welke kleur zou je graag hebben dat dat is?’ vervolgde ik ons gesprekje. ‘Oranje’, zei hij zelfzeker. ‘En hoe ga je dat doen, die kleur veranderen?’ vroeg ik hem opnieuw. Een prachtige glimlach verscheen op zijn snoetje en weg was hij, gaan spelen. Mijn hart vulde zich met warmte. De momenten dat ik hem nadien nog in mijn klas had, was hij meer ‘aanwezig’ en alleszins een beetje vrolijker.

Ik kan nog steeds nagenieten als ik terugdenk aan dat magisch momentje op de speelplaats…

(ver)nieuw(end) onderwijs

26 mei 2014

Momenteel ben ik aan het werk in een startende school, Vlinderwijs, zoals velen reeds weten. Daarnaast zit ik ook in de oudervereniging bij mijn eigen lieve schatten op school, om daar mijn gegeerde ideeën te gaan rondbazuinen en mee verandering te brengen voor een aangenamer en zinvoller onderwijslandschap waarin alle aspecten van het leven aan bod komen, met de ogen van een kind te leren kijken en van daaruit te onderwijzen, leren luisteren naar wat kinderen écht vertellen en ons komen leren, vanuit passie onderwijzen en samen met de kinderen spelenderwijs leren, de basis voor een gelukkig leven te integreren (wat in de meeste scholen vandaag de dag gewoonweg ontbreekt) en het hokjesdenken om te vormen tot multidimensionaal denken.  

Ondertussen heb ik me ook aangesloten bij de sinds enkele maanden gestarte Kindercirkel Universa, die een gelijkaardig project willen opstarten, doch net even anders.

Net nu ik me begin af te vragen wat ik met mijn praktijk ga aanvangen en hoe het volgende schooljaar eruit zou kunnen zien (en alle mogelijke scenario’s en bedenkingen errond), krijg ik een sms met de uitnodiging om aanwezig te zijn op een eerste verkennend gesprek met een aangewezen figuur hiervoor J i.v.m. de oprichting van een Vrije School in onze regio.  Daar ga ik maar wàt graag op in. Het gaat nog een hobby worden, scholen helpen opstarten en hervormen. J Benieuwd waar dat gaat eindigen. Ik kijk er alvast naar uit! Joepiedepoepie!  

Een eenvoudige, doch belangrijke beslissing

16 april 2014

Vandaag maakte ik zeer waarschijnlijk – naast in de eerste plaats geboren worden - de belangrijkste beslissing in mijn leven.

Ik heb in het onderwijs nooit mijn draai gevonden, omdat het, kort gezegd, geen afspiegeling is van het leven, er geen evenwicht is in wat in evenwicht hoort te zijn en er weinig ruimte is voor bezieling en wat essentieel is in het leven. Heel kort gezegd. Punt.

Een praktijk opbouwen uit het niets daarentegen, is ook niet van de poes. [Wat een gekke uitdrukking is dat zeg!] Dat had enkele jaren geleden waarschijnlijk wel gelukt, maar het zij zo. De dingen zijn anders gelopen, dus nemen we het op de manier die zich nú aandient.

Ik heb in heel mijn leven, als kind en later als kindgerichte volwassene, het onderwijs bekeken als observator, ervaren en geproefd van wat wel werkt, wat niet werkt en absoluut anders kan. Ik heb ondertussen dus een heel eigen visie over onderwijs en opvoeding (die blijkbaar met een kleine, doch gestaag groeiende groep mensen gedeeld wordt).

Een eigen school oprichten, is me net een stap te ver. Scholen zullen willens nillens meedraaien. Het kan niet anders. Het bestaande onderwijs zal van binnenuit veranderen en niet van bovenaf. Het hoofd volgt als laatste. J

Ik heb echter het geluk –  dat lag duidelijk op me te wachten – een interim te kunnen doen, die net iets minder van me vraagt dan een eigen school te starten. J Ooit wilde ik de beste juf in de omgeving zijn, volledig op maat en vanuit de ogen van het kind. Dat ging voor mij niet – met alle respect - binnen het kader van het reguliere onderwijs.

Mijn beslissing van vandaag is heel eenvoudig. Toch is dat een beslissing die ik pas nu, na al die levensjaren, zeer bewust kan maken.

Alles waar ik ooit mee startte en nooit degelijk afwerkte, inclusief teksten en liedjes, de massa’s ideeën die ik niet kon waarmaken en waar anderen nu hun brood mee verdienen, de tijd en de invulling ervan waar ik mee worstelde, het niet kunnen focussen omwille van de zeer brede interesse en ‘alles gedaan willen hebben’, het heeft zeker zijn nut gehad. Met al die ideeën en opgedane kennis, kan ik er nu wel iets van maken.

Ik heb beslist en besloten, dat ik me volledig en voor de volle 200 % ga focussen op het onderwijs van mijn dromen dat ik nu zelf  kan gaan neerzetten. Niet een beetje van dit en een beetje van dat, neen. Volledige focus. Daarin kan ik uiteindelijk voor een groot deel al mijn kennis, ervaring en vaardigheden in kwijt. En wat nog bijgeschaafd kan worden, krijgt hier een ultieme kans toe. Het samenbrengen van alle delen tot één geheel, in en rondom mezelf. Met het bloggen hierover, neem ik opnieuw een oude draad op: het delen van mijn ervaringen. Ook daarin durfde ik me eerder niet volledig bloot te geven, wegens té anders en onbegrepen en misschien ook zeer persoonlijk, maar laat nu net dààr het belang liggen van het delen.

Het één hoeft het ander niet uit te sluiten, integendeel. Het hoort samen als één geheel. Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Waarom de dingen uit elkaar trekken? Veel handiger is van alles in te passen. Niet opstapelen, maar inpassen. Niet lineair, maar multidimensionaal. Het leven is multi-multi, niet lineair. Geen gescheidenheid van linker- en rechterhersenhelft, maar een samenwerking tussen beide. Dat is waar de wereld naartoe gaat. Yin en yang in al zijn aspecten als één groot geheel. Pas lineair denken en handelen toe in een multi-wereld en alles draait vierkant. Ik heb gezegd (en ervaren :-p). 

In de inhoud van de blog ligt meteen ook de basis voor mijn praktijk besloten, want het gaat in essentie om hetzelfde. De lessen die ik leer en graag wil doorgeven, liggen vervat in mijn verhalen. Je krijgt het dan niet zwart op wit, als de spelregels van het leven, maar meteen in de verpakking van het leven zoals het is.

Daar kan ik nu wel tijd en ruimte voor maken, naast alle andere dingen. Nu weet ik hoe je dat doet, alles gedaan krijgen wat je wil doen. Focus op en plezier vinden in wat je doet, je ideeën van het moment benutten, ruimte voor maken (!) en het waarmaken en de rest draait als vanzelf mee.

Niet dat het nu allemaal ineens van een leien dakje gaat lopen. Ik ben en blijf een mens. Maar genieten doe ik wel. Alles wat het voorbije decennium de buitenwereld niet heeft bereikt en er nood aan heeft dat wel te doen, zal te gepasten tijde zijn of haar weg naar buiten weten te vinden, in de gepaste vorm. Dat is een hele rugzak vol, dus ik kan er de rest van mijn leven mee vullen (als ik dat wens). Het leven is één grote spiegel en toont ons de weg. Je hebt het alleen te zien. J

Er is werk aan de winkel (hihi, die winkel zal er ook nog wel eens van komen), dus ik vlieg erin, met volledige focus én dagplanning… (Leen mét focus én dagplanning… de wonderen zijn de wereld nog niet uit…;-)). Geniet het leven!

Reactie op artikel in De Morgen: ‘Steeds meer moordende psychopaten in België’

19/12/2013

Geachte heer Vermassen,

Graag zou ik reageren op uw bevindingen omtrent het stijgend aantal psychopaten in België. U meent niet te weten wat de oorzaak hiervan is. Alsook bent u van mening dat de maatschappij hieraan weinig kan doen. Met alle respect.

Welnu, maatschappij staat voor ‘samen-leving’. En samenleving staat voor - ik citeer uit wikipedia:

“Samenleving

Onder een samenleving wordt verstaan een groep mensen die samen een half-gesloten systeem vormen en waarbinnen interactie bestaat tussen de leden die van die groep deel uitmaken. Hoewel de mens ook samenleeft met dieren en dingen, staat het netwerk van relaties tussen mensen centraal. De samenleving is het studieobject par excellence van de sociologie. Afhankelijk van de context kan men het begrip samenleving beperken of uitbreiden van minimaal twee personen tot bijvoorbeeld een gezin, woongemeenschap, stad, staat of de gemeenschap van alle mensen.

Algemeen

Het belangrijkste verschil tussen een samenleving en een groep dieren is dat mensen bewust vorm geven aan hun samenleving. [ … ]  In de opvoeding wordt aan de nieuwe leden van een samenleving duidelijk gemaakt hoe men zich dient te gedragen. Het gaat hierbij om normen, waarden, regels en wetten, die op hun beurt zijn ontstaan met het oog op een zo goed mogelijke, voor alle leden leefbare samenleving.

[ … ] In een ideale maatschappij heersen rechtvaardigheid, vrede en geluk voor alle mensen.  Meestal heeft het ook te maken met de vrijheid van meningsuiting, die vrij breed op te vatten is. [ … ]”  http://nl.wikipedia.org/wiki/Samenleving

Het mag duidelijk zijn dat we met z’n allen samen iets werkelijk kunnen veranderen door de onderlinge relaties te optimaliseren. Daar stuiten we reeds op een item waaraan gewerkt kan worden: relaties. Inzicht in de ontwikkeling van relaties, inzicht in de verschillende manieren waarop mensen communiceren en informatie verwerven, inzicht in het waarom mensen op een bepaalde manier reageren en hoe je daar als buitenstaander mee kan omgaan zonder jezelf daarin te verliezen (denk hierbij bv aan 'pest'gedrag), inzicht in de behoeftes van mensen en hoe deze te vervullen _ van binnenuit en niet van buitenaf. Bovenal – om het even apart te vermelden – is er inzicht nodig in de manier waarop je kinderen (en de nu zogenaamde ‘beschadigde’ volwassenen) hun eigenheid, zelfvertrouwen en positieve zelfbeeld kan laten behouden of terug versterken. Dat zijn zaken die niet worden aangeleerd; niet in het modale gezin en niet op de meeste scholen. Nochtans is dat essentieel voor een gelukkig leven.

Er is in onze maatschappij nog heel wat werk te verrichten met betrekking tot onderwijs, opvoeden en gelukkig samenleven. Het gezin waarin een kind opgroeit legt de basis voor de rest van zijn leven. Als het daar reeds ‘misloopt’, vaak door onwetendheid, is het niet eenvoudig om dat weer recht te trekken. Een kind heeft nestwarmte nodig, een gevoel van veiligheid en geborgenheid, liefdevolle ouders én begeleiders als leerkrachten, onthaalouders,…., vrijheid om zichzelf te ontdekken en te ontwikkelen in zijn eigenheid, grenzen om te kunnen functioneren binnen diens eigen structuur.

Maar al te vaak worden kinderen nu beknot in hun groei. Er worden hen ook opmerkingen naar het hoofd geslingerd (door die vaak onbewust ‘gekwetste’ volwassenen), waardoor hun zelfvertrouwen wordt aangetast en ze zichzelf afsluiten ter bescherming _ met alle gevolgen van dien. En dat enkel en alleen omdat onze gehele samenleving is gebaseerd op systemen, structuren en methodes die vanuit een ‘hogere’ instantie worden opgelegd en waaraan voldaan ‘moet worden’.   

Gevangenissen zullen (op zéér lange termijn) niet meer nodig zijn, evenals onderwijs in de huidige vorm. Vorming in de bovenvermelde zaken, in de werking van eigen lichaam en geest (in de breedst mogelijke zin van het woord), is essentieel voor een blijvende, positieve verandering.

Als maatschappij – en zelfs als individu – kunnen we, naar mijn mening, dus heel wat doen om iets aan de basis te veranderen, zodat ‘remediëren’ in de bijzonder verre toekomst niet meer nodig is.

Met hoogachting,

Leen Lemmens