Reactie op artikel in De Morgen: ‘Steeds meer moordende psychopaten in België’

19/12/2013

Geachte heer Vermassen,

Graag zou ik reageren op uw bevindingen omtrent het stijgend aantal psychopaten in België. U meent niet te weten wat de oorzaak hiervan is. Alsook bent u van mening dat de maatschappij hieraan weinig kan doen. Met alle respect.

Welnu, maatschappij staat voor ‘samen-leving’. En samenleving staat voor - ik citeer uit wikipedia:

“Samenleving

Onder een samenleving wordt verstaan een groep mensen die samen een half-gesloten systeem vormen en waarbinnen interactie bestaat tussen de leden die van die groep deel uitmaken. Hoewel de mens ook samenleeft met dieren en dingen, staat het netwerk van relaties tussen mensen centraal. De samenleving is het studieobject par excellence van de sociologie. Afhankelijk van de context kan men het begrip samenleving beperken of uitbreiden van minimaal twee personen tot bijvoorbeeld een gezin, woongemeenschap, stad, staat of de gemeenschap van alle mensen.

Algemeen

Het belangrijkste verschil tussen een samenleving en een groep dieren is dat mensen bewust vorm geven aan hun samenleving. [ … ]  In de opvoeding wordt aan de nieuwe leden van een samenleving duidelijk gemaakt hoe men zich dient te gedragen. Het gaat hierbij om normen, waarden, regels en wetten, die op hun beurt zijn ontstaan met het oog op een zo goed mogelijke, voor alle leden leefbare samenleving.

[ … ] In een ideale maatschappij heersen rechtvaardigheid, vrede en geluk voor alle mensen.  Meestal heeft het ook te maken met de vrijheid van meningsuiting, die vrij breed op te vatten is. [ … ]”  http://nl.wikipedia.org/wiki/Samenleving

Het mag duidelijk zijn dat we met z’n allen samen iets werkelijk kunnen veranderen door de onderlinge relaties te optimaliseren. Daar stuiten we reeds op een item waaraan gewerkt kan worden: relaties. Inzicht in de ontwikkeling van relaties, inzicht in de verschillende manieren waarop mensen communiceren en informatie verwerven, inzicht in het waarom mensen op een bepaalde manier reageren en hoe je daar als buitenstaander mee kan omgaan zonder jezelf daarin te verliezen (denk hierbij bv aan 'pest'gedrag), inzicht in de behoeftes van mensen en hoe deze te vervullen _ van binnenuit en niet van buitenaf. Bovenal – om het even apart te vermelden – is er inzicht nodig in de manier waarop je kinderen (en de nu zogenaamde ‘beschadigde’ volwassenen) hun eigenheid, zelfvertrouwen en positieve zelfbeeld kan laten behouden of terug versterken. Dat zijn zaken die niet worden aangeleerd; niet in het modale gezin en niet op de meeste scholen. Nochtans is dat essentieel voor een gelukkig leven.

Er is in onze maatschappij nog heel wat werk te verrichten met betrekking tot onderwijs, opvoeden en gelukkig samenleven. Het gezin waarin een kind opgroeit legt de basis voor de rest van zijn leven. Als het daar reeds ‘misloopt’, vaak door onwetendheid, is het niet eenvoudig om dat weer recht te trekken. Een kind heeft nestwarmte nodig, een gevoel van veiligheid en geborgenheid, liefdevolle ouders én begeleiders als leerkrachten, onthaalouders,…., vrijheid om zichzelf te ontdekken en te ontwikkelen in zijn eigenheid, grenzen om te kunnen functioneren binnen diens eigen structuur.

Maar al te vaak worden kinderen nu beknot in hun groei. Er worden hen ook opmerkingen naar het hoofd geslingerd (door die vaak onbewust ‘gekwetste’ volwassenen), waardoor hun zelfvertrouwen wordt aangetast en ze zichzelf afsluiten ter bescherming _ met alle gevolgen van dien. En dat enkel en alleen omdat onze gehele samenleving is gebaseerd op systemen, structuren en methodes die vanuit een ‘hogere’ instantie worden opgelegd en waaraan voldaan ‘moet worden’.   

Gevangenissen zullen (op zéér lange termijn) niet meer nodig zijn, evenals onderwijs in de huidige vorm. Vorming in de bovenvermelde zaken, in de werking van eigen lichaam en geest (in de breedst mogelijke zin van het woord), is essentieel voor een blijvende, positieve verandering.

Als maatschappij – en zelfs als individu – kunnen we, naar mijn mening, dus heel wat doen om iets aan de basis te veranderen, zodat ‘remediëren’ in de bijzonder verre toekomst niet meer nodig is.

Met hoogachting,

Leen Lemmens

Leef en geniet!

2/1/2013

Tja, wat wil dat eigenlijk zeggen, leef en geniet? Van jongs af aan worden we gestimuleerd om te doen wat anderen ons zeggen en je eigen vreugdjes te verdringen. Als je nog een baby bent, hebben ouders vaak graag dat je snel kan praten, zodat ze beter begrijpen wat je wil zeggen. Als je eenmaal kan praten, hebben ze misschien liever dat je eens wat meer je mond houdt. Je hebt nog eerst uit te vissen hoe je in elkaar zit, wie je bent, wat al die gekke gevoelens en emoties met je doen en hoe je omgeving erop reageert. Vaak krijg je niet de kans om je gevoelens volledig te doorleven en te beleven, omdat het ‘zo niet hoort’.
 

Nog voor je 6 bent, ben je al helemaal geconditioneerd en doe je vooral wat anderen van je verwachten. Erg eigenlijk. Denk maar eens aan een kindje dat huilt of boos is. Wat is vaak de reactie? ‘Maar je moet toch niet boos zijn. Da’s voor niks nodig.’ Of ‘Je moet zo flauw niet doen. Doe die tranen maar rap weg!’ Ook in onze eigen ontdekkingstochten worden we vaak als kind afgeremd. Pas op voor dit! Pas op voor dat! Wees voorzichtig! Maak je kleren niet vuil! Zit netjes op je stoel met je voeten voor je en een rechte rug! Jij draagt die kleren, want anders… Wij als volwassenen hebben al die ervaringen reeds in onze rugzak zitten, kinderen niet. Door hen te overladen met onze eigen angsten (Je gaat daar niet op, want je kan vallen...!), ontnemen we hen de ervaring. En net dié ervaring hebben ze nodig om te achterhalen waar ze op moeten letten, om hun eigen grenzen te verleggen, om het volgende keer anders en beter te kunnen doen. 

 

Onlangs had ik enórm veel zin om, bij pakweg 10°C, met mijn blote voeten door strandzand en zeewater te badderen. Ineens komen er allerlei gedachten je hoofd binnen. Zo van: ‘ja maar, ’t is daar te koud voor’ of ‘wat zullen de anderen zeggen’ of ‘dan krijg je een verkoudheid’. Die ja maars werden snel opgeborgen en ik ging ervoor. Volg je hart is het motto! Volg dat gevoel, dat idee waar je zo blij van wordt!
 

Schoenen en kousen uit, broekspijpen opgerold en go! Hééééérlijk! Genoten dat ik heb! Samen met mijn kinderen. Zij waren eerst verbaasd. Mag die kousenbroek echt uit? Mogen we met onze voeten in het water? Mogen we echt door het zand rollen? Maar dan hangt de auto vol zand en dan…. Niet ja maren, spelen! Daarna keren we ons ’t binnenste buiten en schudden we al het zand eruit. Géén zand in de wagen, géén zand in de schoenen. Wel goed naar je lijf luisteren en op tijd terug in je kleren, zodat je de afkoeling voor bent. Wij hebben genoten, genoten, genoten, radslagjes gemaakt, zandengeltjes, strandtekeningen, even met de voeten in het water, véél rondgelopen en tikkertje gespeeld en bovenal, gelachen! Even weer kind zijn en genieten van de kleine dingen! Waarom zou je het laten?
 

Veel voorbijgangers keken ons aan met een verschillende uitdrukking. Sommigen hadden duidelijk hun bedenkingen bij zo’n zotte plannen. Anderen ontnamen hun kinderen (en zichzelf) de vreugde en het plezier _ hoewel ze er zin in hadden en er om vroegen _ omwille van de gekende redenen: te koud, zand in de schoenen en de auto. Dat is duidelijk je ego dat je voor het lapje wil houden.

Wij hebben alvast genoten als kinderen en daarbij héél veel energie opgedaan. Wat anderen ook zeggen, wat de ‘ja maars’ in je hoofd ook beweren, je hart heeft altijd gelijk! Zoals ze zeggen: blijf bij je eerste gedacht, go with the joy en leef!